Ονομάζομαι Σταματία Τζουγκαράκη, είμαι 52 ετών και αισθάνομαι ότι οφείλω να μοιραστώ την εμπειρία μου, γιατί ίσως δώσει ελπίδα σε ανθρώπους που βιώνουν το ίδιο μαρτύριο που έζησα κι εγώ.
Για περισσότερα από δύο χρόνια υπέφερα από μια πολύ σοβαρή μορφή αχαλασίας του οισοφάγου. Στην αρχή δυσκολευόμουν να καταπιώ ορισμένες τροφές, όμως με τον καιρό η κατάστασή μου επιδεινώθηκε δραματικά. Έφτασα στο σημείο να μην μπορώ να τραφώ ούτε να πιω νερό φυσιολογικά. Κάθε γεύμα είχε μετατραπεί σε μια επώδυνη διαδικασία. Η τροφή και το νερό σταματούσαν στον οισοφάγο, προκαλώντας συνεχή παλινδρόμηση, έντονη δυσφορία και πνιγμονές. Δεν μπορούσα πλέον να καθίσω στο τραπέζι με την οικογένειά μου και να απολαύσω ένα απλό γεύμα. Αναγκαζόμουν συνεχώς να σηκώνομαι, να πηγαίνω στον νιπτήρα και να αδειάζω τον οισοφάγο μου για να μπορέσω να ανακουφιστώ. Η καθημερινότητά μου είχε γίνει ένας αδιάκοπος αγώνας επιβίωσης. Έχασα πολλά κιλά, εξαντλήθηκα σωματικά και ψυχολογικά και ένιωθα ότι η ζωή μου είχε χάσει κάθε ποιότητα. Το πιο απογοητευτικό όμως ήταν ότι, ύστερα από πολλές επισκέψεις σε γιατρούς, άκουγα συνεχώς την ίδια απάντηση: ότι δεν υπήρχε ουσιαστική θεραπεία για την περίπτωσή μου και ότι έπρεπε να μάθω να ζω με αυτή την ασθένεια. Μάλιστα, έφτασαν στο σημείο να μου αναφέρουν ότι, αν η κατάσταση συνεχιζόταν να επιδεινώνεται, ίσως στο μέλλον χρειαζόταν να τοποθετηθεί σωλήνας σίτισης απευθείας στο στομάχι μου. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι έχανα κάθε ελπίδα.
Ευτυχώς, ο σύζυγός μου, Κωνσταντίνος Καλλέργης, δεν σταμάτησε να ψάχνει. Με ατελείωτες ώρες αναζήτησης στο διαδίκτυο ανακάλυψε την ιστοσελίδα achalasia.gr και επικοινώνησε με τον άνθρωπο που άλλαξε κυριολεκτικά τη ζωή μου, τον κ. Νίκο Ελευθεριάδη. Από την πρώτη κιόλας επικοινωνία ένιωσα ότι μιλούσα με έναν γιατρό που γνώριζε πραγματικά την πάθησή μου και μπορούσε να μου δώσει λύση. Με ενημέρωσε αναλυτικά, με καθησύχασε και μου ενέπνευσε εμπιστοσύνη. Αποφασίσαμε να προχωρήσουμε στην επέμβαση POEM στη Θεσσαλονίκη.
Η επέμβαση πραγματοποιήθηκε άψογα. Ήταν αναίμακτη, ασφαλής και η ανάρρωσή μου ήταν εντυπωσιακά γρήγορη. Το πιο συγκλονιστικό όμως ήταν η πρώτη φορά που κατάφερα να πιω νερό και να φάω χωρίς πόνο, χωρίς φόβο και χωρίς να χρειαστεί να τρέξω στον νιπτήρα. Ήταν μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ένιωσα σαν να ξαναγεννήθηκα. Σήμερα ζω μια απολύτως φυσιολογική ζωή. Τρώω ό,τι επιθυμώ, απολαμβάνω ξανά το φαγητό με την οικογένειά μου, έχω ανακτήσει τις δυνάμεις μου και πάνω απ’ όλα έχω ξαναβρεί τη χαρά της καθημερινότητας. Ο κ. Ελευθεριάδης δεν μου χάρισε απλώς μια επιτυχημένη επέμβαση. Μου χάρισε πίσω την ποιότητα ζωής μου.
Εκτός όμως από εξαιρετικός επιστήμονας, είναι και ένας υπέροχος άνθρωπος. Απλός, προσιτός, ταπεινός, με πραγματικό ενδιαφέρον για τον ασθενή του. Σε κάνει να αισθάνεσαι ασφαλής από την πρώτη στιγμή και σε αντιμετωπίζει με ανθρωπιά, σεβασμό και ειλικρινή φροντίδα. Η σχέση μας δεν έμεινε στη σχέση γιατρού και ασθενούς. Μέσα από αυτή τη δύσκολη διαδρομή αποκτήσαμε έναν πραγματικό φίλο. Θα ήθελα μέσα από την καρδιά μου να τον ευχαριστήσω για όλα όσα έκανε για εμένα. Του οφείλω την υγεία μου, την καθημερινότητά μου και το χαμόγελό μου. Η ευγνωμοσύνη μου δεν μπορεί να αποτυπωθεί με λόγια. Γιατρέ μου, να είστε πάντα γερός και δυνατός για να συνεχίζετε να προσφέρετε ελπίδα και ζωή σε ανθρώπους που πιστεύουν ότι δεν υπάρχει λύση. Η πόρτα του σπιτιού μας στο Ρέθυμνο της Κρήτης θα είναι πάντοτε ανοιχτή για εσάς. Θα είναι μεγάλη μας χαρά να σας φιλοξενήσουμε οποιαδήποτε στιγμή, όπως ακριβώς εσείς φιλοξενήσατε ξανά την ελπίδα στη δική μας ζωή.
